Dag 5: Naar Nashville

Vrijdag 23 maart 2018

Is het nog steeds de jetlag of is het de spanning van de afgelopen 2 maanden waardoor we zo moe zijn? Of komt het omdat we gisteren weer van tijdzone zijn veranderd? Ik weet het niet, maar gisteravond na het eten lukte het bijna niet om de ogen nog open te houden. We dachten het nog wat kunnen rekken met een grote mok koffie, maar ook dat hielp niet, voor negen uur lagen we al op bed en vielen direct in een diepe slaap. Pas om zeven uur vanochtend werden we wakker van de wekker. Om half tien verlaten we de compleet verlaten camping en gaan op weg naar Nashville in Tennessee. 

Met de veerpont worden we de Ohio River overgevaren en afgezet in de State Kentucky. We rijden rustig over de binnenwegen naar het zuiden door de uitstrekte landbouwgebieden. Kentucky is bekend om zijn graan, tabak, bourbon whiskey en KFC (Kentucky Fried Chicken). De staat is in alle opzichten “gemiddeld”, er leven een gemiddeld aantal mensen een gemiddeld aantal blanken en zwarten, er is gemiddelde rijkdom en armoede, wel heuvelachtig maar weer geen bergen, weinig meeslepend of bijzonder.  Kentucky is echt “small town America”, zoals ze het hier zeggen. Hoe verder de reis vordert vandaag, hoe meer de bomen al zijn uitgelopen, we komen dus in warmere streken. We volgen een stuk van de Trial of Tears, wel in de omgekeerde richting, maar historisch gezien is het een beladen route. In 1838 werden heel veel Cherokee Indianen door de Federale troepen gedwongen verplaatst van ten Zuiden en Oosten van de Mississippi naar aangewezen gebieden in het Noord Westen. Daar werden zij geplaatst in grote reservaten. Eerder in 1830 wordt het verdrag van New Echota getekend in het kader van Indian Removal Act, de nieuwe bewoners, vooral Europeanen eisen de vruchtbare Indianengronden op. Omdat de Indianen niet zelf vertrokken werden ze in kampen gedetineerd en in 1838 massaal gemigreerd of beter gezegd “gedeporteerd”. De barre voettocht eisten ongeveer 4000 slachtoffers.  

In Trenton, een gehucht met 30 huizen, 3 kerken en een postkantoor, stoppen we bij een verlaten tankstation. De pompen zijn weg maar het gebouw en de luifels blijven gewoon staan en rotten langzaam weg. Dankzij ons nieuwe koffiezetapparaat genieten we even van een kop koffie met een overheerlijke donut. We wisselen van chauffeur en rijden verder tot we vlak voor Nashville een grote Macy’s store zien. Een mooi moment om te stoppen zodat Peter verder kan rijden in het drukke verkeer in en rondom Nashville, maar niet voor we een bezoek aan Macy’s hebben gebracht voor het aanvullen van geliefde make-up. We lopen nog even door het winkelcentrum met ook een grote JC Penney en Dillard.

Daarna is het is nog maar een klein stukje naar Nashville, de Music City van de country & western.

We vinden de camping zonder problemen. Gelukkig hebben we deze camping een paar weken geleden al gereserveerd want het is helemaal volgeboekt, er is geen vrije plek meer beschikbaar. Dit heeft ook te maken met het weekend, dan trekken ook de Amerikanen erop uit en is dit stedentipje geliefd. De temperatuur is nog steeds redelijk zodat we gelijk de stoeltjes buiten zetten en genieten van een goed glas wijn. We hebben eindelijk een plek met internet dus kunnen de eerste verhalen op onze website worden geplaatst.

Als de zon onder gaat wordt het koud en is het tijd om te gaan koken. Het weer wordt slechter, we horen de eerste regenbui op het dak kletteren, maar de voorspellingen zijn best aardig. Morgen wordt het 18°C, zij het wel met een onweersbuitje.

Vandaag gereden: 149 miles (240 km)

Camping: Two Rivers Campground, Nashville, Tennessee